Zdecydowałem się na ten konkretny model w dużej mierze biorąc pod uwagę jazdę we dwoje. Oczywiście każdy ma swoje założenia w związku i ludzie podchodzą w różny sposób do spędzania czasu wspólnie. Dla mnie motocykl w dużej mierze ma być wspólnym spędzeniem weekendu a nie odskocznią od małżeństwa i bycia razem, czy wyjazdu jak najdalej od domu, czy też szukania adrenaliny w jeździe na krawędzi. Jak wiadomo jazda na moto niesie za sobą spore ryzyko, sporo sytuacji, które nie zależą od nas, tylko od innych uczestników drogi, a ochrona na dwóch kółkach jest po prostu marna. Ja sporo jeździłem wcześniej przez lata więc wiem z czym to się je. Oboje z żoną mamy dużą świadomość zadowolenia z własnego życia, którym tak pokierowaliśmy że po prostu jesteśmy w nim szczęśliwi pod wieloma względami i aspektami. Składając wszystko do kupy moja żona boi się jeździć, w dużej mierze z obawy przed utratą tego w jakim punkcie życia dziś jesteśmy. Największym problemem jest odczucie lęku, przed zachowaniami innych uczestników drogi, którzy swoim błędnymi decyzjami za kółkiem, doprowadzą do zderzenia, mimo mojej poprawnej jazdy. Czuje mega dyskomfort podczas pokonywania ciasnych zakrętów mimo że czasem mam wrażenie że moto ze względu na zbyt mała prędkość zaraz się przewali, słowem wolniej się już nie da.
Ale napisałeś (brawo) pozmieniam tylko małe szczegóły i żywcem moja sytuacja z "plecaczkiem".
Kobrzak - Pon Pa¼ 08, 2018 23:31
:
W sumie ja też na początku walczyłem ale jakoś Ola szybciej i łatwiej się przekonała. A teraz już zawsze i wszędzie tylko we dwójkę jeździmy.
Mac - Wto Pa¼ 09, 2018 02:17
:
Wśród moich kilku znajomych motocyklistów, tylko dwie kobiety chcą z nimi jeździć.
Pierwsza nie ma żadnych oporów. Jeżdżą na Yamaha Diversion.
Druga pojedzie, ale pod warunkiem, że wskazówka prędkościomierza nie przekroczy wartości 100 km/h. (Yamaha FJR)
Pozostali jeżdżą sami. Ich partnerki po prostu z natury nie trawią motocykli i tyle.
Kobiety nie zmienisz. Możesz jej tłumaczyć, że równie dobrze potrąci ją samochód lub tramwaj kiedy będzie szła chodnikiem.
To, czy będzie jeździć, musi wyjść od niej samej.
Musi sama się do tego przekonać. Takie już są. Czasami wystarczy jakiś impuls. Ale to tylko one same wiedzą jaki i kiedy nadejdzie
Podobnie może być w druga stronę. Kolega bardzo często jeździł z żoną, do czasu jak na własne oczy była świadkiem wypadku motocyklisty. Tłumaczenie, że gość zapierdalał szlifierką i nie zapanował nad nią widząc przeszkodę, nie pomogło. Teraz jeździ sam.
mrok31337 - Wto Pa¼ 09, 2018 08:39
:
Moja żona nie może ze mną jeździc, woli jeździć sama. Zawsze jak wsiada na plecaka to mówi, że dziwnie się czuje na motocyklu bez kierownicy który sam jeździ
I chwaÅ‚a istocie najwyższej za to, bo jazda z plecakiem mnie mÄ™czy masakrycznie Toma311 - Wto Pa¼ 09, 2018 10:44
:
Zasadniczo, to nie ma się co kobitkom dziwić, że nie lubią tej naszej rozrywki/miłości/powołania (niepotrzebne skreślić). Argumenty:
Większość kobiet nie ma frajdy motoryzacyjnej, a jeszcze mniej (znacząco) ma radość z "motórowania". Środki transportu indywidualnego traktują stricte utylitarnie: przemieścić się z p. A do B.
Przygniatająca większość z tych co za "plecaka" robią, czynią to ze względu na chłopa swego powszedniego; skoro jemu daje to taką radość i jeszcze można być razem... Cóż, nie takie rzeczy w życiu poświęcają, lubo stosują "handel wymienny" 
Jazda na motocyklu, jako pasażer jest nudna i niekomfortowa, na dłuższą metę. I jak najbardziej umyślnie piszę "na motocyklu", nie zaś "motocyklem". Czy mieliście okazję tak "podróżować"? Polecam ten eksperyment uskutecznić na osobie własnej, a wtenczas wiele się rozjaśni. Uprzedzając pytania, ja taką okazję przymusowo miałem. Wniosek: 0 przyjemności.
Jechałem z kompanionem wypróbowanym na różnych trasach i okolicznościach, jeździ b. dobrze, pewnie, przewidywalnie. Jak każden na swym kuniu zasuwa. Z siedzenia pasażera wszystko było źle: ja wziąłbym ten łuk łagodniej, tu byłbym szybciej hamował, po co ten kretyn na czołówkę się pcha, ale przez rondo koleżko to jednak ja lepiej daję radę, etc. etc. etc. I to wieczne obijanie się, to o kufer centralny, to plecy tego matoła, co ten bolid prowadzi (niby wiesz, że trza czujnym być, lecz gdy tylko się lekko poluźnisz, szofer albo daje po gazie, albo wręcz przeciwnie
). Tyle w komforcie. Po jakichś 30 km zacząłem się do tego nudzić na tym "bocianim gnieździe". Najszły mnie też myśli rozumiejące zachowanie mojej lepszej połowy (gdy incydentalnie ze mną pojedzie): po ok. trzech kwadransach tłucze mnie po plecach i ramionach 
Na pytanie dlaczego, odpowiedź była/jest tak prosta, jak rozbrajająca: bo się nudzę
Wnioski (moje): nie zmuszać, przekonywać, a jeżeli nie chce, łazić na spacery (czy co tam koleżanka małżonka preferuje) dla "być wspólnie", a tę dziedzinę -nomen omen- męską dla siebie zagospodarować
Także tego... 
Wonski80 - Wto Pa¼ 09, 2018 12:15
:
